تاریخچه کوتاهی از لاستیک

1000CECE: هندی هایی که در آمریکای مرکزی و جنوبی زندگی می کنند یاد گرفته اند که چگونه با استفاده از لاتکس از درختان لاستیکی می توانند لباس و کفش ضد آب تهیه کنند. آنها درختان لاستیکی را "cahuchu" (چوب گریان) می نامند ، به همین دلیل امروزه فرانسوی ها امروز را لاستیک لاستیک (تلفظ "گاو جویدنی") می نامند.
1731: در جریان یک سفر به آمریکای جنوبی ، کاوشگر فرانسوی چارلز ماری دو لا کاندامین (74-1701) نمونه هایی از لاستیک را به اروپا فرستاد و باعث علاقه علمی شدیدی شد.
1770: یك كشف كننده اكسیژن ، دانشمند انگلیسی ، جوزف پریستلی (1733-1733) ، دریافت كه می تواند از قطعات لاستیکی برای پاک كردن علائم ایجاد شده توسط مداد روی كاغذ استفاده كند. امروزه در انگلیس پاک کن ها به طور گسترده ای "لاستیک" نامیده می شوند.
1791: ساموئل پیل انگلیسی ، روشی را برای ضد آب بودن پارچه با محلول لاستیکی ایجاد می کند.
1818: جیمز سایم ، دانشجوی پزشکی اسکاتلند (1899-1799) از پارچه ای با روکش لاستیکی برای تهیه کت بارانی استفاده می کند.
1823: چارلز مکینتاش اسکاتلندی از کشف سیمه می آموزد ، آن را پالایش می کند و آن را به ثبت می رساند و به عنوان مخترع کت لاستیکی ضد آب ، شهرت و ثروت کسب می کند. از آن زمان تاکنون پالتوهای ضد آب معروف به "Mackintoshes" (با اندکی تغییر در املای) شناخته شده اند.
1839: مخترع آمریکایی چارلز گودیر (1800-1800) به طور تصادفی چگونه می توان لاستیک را پس از ریختن یک تکه از مواد (که با گوگرد درمان شده است) روی اجاق گاز داغ کشف کرد.
1876: کاوشگر انگلیسی Intrepid Sir Henry Wickham (1918-1846) هزاران دانه از درخت لاستیک Hevaa brasiliensis را از برزیل و به انگلستان قاچاق می کند. انگلیسی ها دانه ها را در باغ Kew درست در خارج از لندن پرورش می دهند و آنها را به کشورهای مختلف آسیایی صادر می کنند و مزارع غول پیکر را تأسیس می کنند که هم اکنون بیشتر لاستیک جهان را تأمین می کنند.
1877: چاپمن میچل ، تولید کننده لاستیک ایالات متحده ، اولین فرآیند تجاری را برای بازیافت لاستیک از ابتدا توسعه می دهد.
1882: جان بوید دانلوپ (1940-1840) لاستیک پنوماتیک (پر از هوا) را اختراع کرد. توسعه اتومبیل های بنزینی با لاستیک لاستیکی منجر به افزایش شدید نیاز لاستیک می شود.
1883: جورج انسلاگر (شیمیدان آمریکایی) (1953-1873) روشی بسیار سریعتر برای استفاده از مواد شیمیایی به نام شتاب دهنده های آلی (مبتنی بر کربن) با استفاده از مواد شیمیایی به نام شتاب دهنده های آلی تولید می کند.
1930: تیمی از شیمیدانان آمریکایی در شرکت DuPont ، به سرپرستی والاس کاروترز (1919-1896) ، یک لاستیک مصنوعی انقلابی به نام پلی کلروپرون توسعه داده و به عنوان نئوپرن فروخته می شوند. (اندکی پس از آن ، همان گروه یک ماده انقلابی تر ایجاد کرد: نایلون.)